تراکم تو را مهمان شده ام٬ برهوت خودم را ٬یک مشت رمضان

 بررخوتم پاشیده ای تا به پهنه تمام افق هایت سرگردانی ام را زلال

شوم ٬سرگرانی ام را ....

تا آداب داغ را به تطهیری سترگ تا قیامت قامتت برتابم ٬تا از خویش فرو

بریزم وتو را جرعه جرعه هر افطار بنوشم٬

تا زنجیرهای عریان دست وپا گیر مرا حلقه حلقه رها کند

وتعلقات... تعلقات دامنگیر..... که چونان چوبه ای 

 مرا به خود آویخته ست.....

مهمان توام که رهایم کنی از این گناه های موافق...از این بهارهای

مجازی...از این ایمان های کاغذی...از این خاکدان های ابتذال...رهایم

کنی در من ...رهایم کنی از من ....وبگذاری پروبالم به رقص آید

 تا ملکوت٬ از این  همه تفاخری که انسان راتا پایین نشینی های خود

سترون کرده است......

زبان گزافه هایم را٬ ببخشای....

((ببخشای بر من اگر ارغوان را

نفهمیده چیدم))

                                                        فاطمه تفقدی