با پوزش از تمام مرداني  كه نجابتشان آنقدر سترگ است كه

 نجابت به آنان ماننده است، و اين صفت عتيق در مقابل آنان كوتاه است.

اين شعر تنها اعتراضي ست به اين فرهنگ ناموزون

 سرزمين مان، كه هماره نجابت ووقار رافقط در زنان متوقعيم

 و مردان را در اين ميان ناديده انگاشته ايم واين خود بسي

 توهين به آناني ست كه اين صفت را به شايستگي و تكامل

 در خود ، هماره حافظ اند.

خط مي خورد نجابت چشمانت.......در بين..... مرد هاي خياباني

اينجا فقط زن است به اين القاب ،اینجا فقط زن است كه... مي داني

اين تكه هاي  مشمئز  ناچار ،  اين  تكه هاي   مضطرب   فرتوت

اين تكه هاي مجتمعا منحوس..... اين  مرد هاي  منفعل   جاني

هي بوق...بوق....چشم تو را خط زد در اجتماع ناكس بي خويشي

ديشب تو را دوباره سواري داد...آن  هيكل  زمخت  پريشاني

امروز صبح...پشت دو پلك خود...دل خوشكنك به بازي ميزش شد

امروز صبح هرزگي اش گم شد...در ناگزير  قهوه  و  فنجاني

فنجان و چشم هاي خطر ناكي..... لبريز از حرارت مجهولي است

ِقل مي خورد به قلب نگاه او.....حالا   دوباره  نقشه   شيطاني

                                    ***

منشي چرا دوباره سرت گرم است، منشي چرا تحمل تو سخت است؟

اين اخم ها...سخاوت خوبي نيست....اين اخم ها....بروز پشيماني

خانم....چرا ستاره نمي ريزيد....من خسته ام از اينهمه  معمولي

اينجا اداره است ويا...خانم.....من خسته ام از اينهمه   ويراني

آن چارقد كه روي سرت بستی، ُآن چارقد چه طرح قشنگي نيست

اُمل شدند اينهمه.....معمولي...حالم به هم .... از اينهمه ايماني

چشم تو.... ابروان تو را....بايد...توي دكور....هميشه تلافي كرد

اين چادر است روي سرت خانم...حالم به هم ...از اينهمه زنداني

يك امشب از خودت به دلم  پل  كن ، چشم مرا  بگير و تغافل  كن

يك امشب ابروان تو...طاقم باش.....ما را ببر به خلوت روحاني

يك امشب از تو،چشم تو...مسرورم، مانكن شواي قشنگ ترين حوا

 ما را به خود بياور و آدم كن ....  توي  دلم  بپاش   غزلخواني

                                     ***

 در را ببند پشت سرت بانو...در حرف كهنه اي ست كه حالم را...

 بايد كه بسته باشد اين درها...بايد كه اين شرافت حيواني.....

                                     ***

 خط مي خوري دو باره وفرداها....سنگيني دو پلك خودت هستي

 ميزش تميز.... و....سبك  نگاه  او در انضباط  كامل  انساني!

 دنيا براي او تب مجهولي ست.....  دنيا همين  تكّدي  نا فرجام

 دنيا همين كه گرگ شوي... باشي ....دنيا همين كه گرگ... بدرّاني

                                   ***

 دلخوش به اين كه مردي و اين القاب سهم زنان هرزه هر شبهاست

 فرقي نمي كند كه تويي... يا.... او ، حالا تويي ....تو مرد خياباني

                                   ***

 پايان يك نجابت محتوم است....تسليم چشم هاي شدن..... در تو

 حالا تويي كه آخر خود هستي .... حالا تويي  كه  نقطه  پاياني

                                                      فاطمه تفقدي