قحطي نامه(1)

         ماد ر.... مادر.... مادر

       از بس از گرسنگي آب خوردم شكمم باد كرده است

          از بس آبنبات لاي نان گذاشتم و قرچ قرچ جويدم

دندان هايم  كخ زده است ،از بس كش  شلوارم شل شد و 

  توكوچه از پايم افتاد وعين لبو  شدم، گر گرفته ام 0                  

 از بس سرو صدا شنيدم سرم ونگ ونگ مي كند ، از بس آب  

 خالي روي چراغ گذاشتي و به همسايه ها گفتي آبگوشت است

 دلم آبگوشت مي خواهد از بس توي مدرسه از گرسنگي حالم

 به هم خوردوگفتم ساندويچ مسموم خورده ام، دلم

 ساندويچ مي خواهد ، از بس  پسته شكستي و دستهات

رد افتاد ،شبها خواب مي بينم خودم قند شكنت شدم

 وپسته مي شكنم كه توراحت بخوابي

از بس رخت هاي شسته مردم را روي ريجه پهن

 كردی .....از بس مردم با اعصابت كلاونگ رفتند.....از بس...

                            

                                   ***

 من هنوز نفهميدم چرا بايد زمستانها لباس آستين كوتاه 

 پوشم و هي دندان هايم ترق ترق كند و دست هايم كبود شود 

 وسرم گيج برود و عطسه كنم واز برف بترسم و000

 صغري دختر همسايه تابستان لباس بافتني بپوشد وچكمه

 به پا  كند و هي پاهايش تاول بزند ،تنش داغ شودوهي تب

 كند وهي تب كند از گرما 0

  من هنوز نفهميدم تو ادكلن كُنده را از كجا خريده اي    

 صغري ميگه: همه مادرها ادكلن مي زنند ،بوي عطر

  مي دهندومن هر وقت تو را بو مي كنم ،بوي چوب مي دهي

 بوی زغال ،بوي آتش ، بوي خاكستر000بوي000

                                              ***

   چر ا خيابان ها از وسط نصف شدند؟چرا شهر ازوسط 

 نصف شده؟چرا زمستان ، سقف مان از وسط نصف ميشه؟

 

چرا دست ها ي بابا ، تو كارخانه از وسط نصف شد ؟چرا

 نان هايي كه تو مي خري از وسط نصف ميشه وهر نصفه

  مال چهار نفر؟اما....

  مادر! يك ماهه اشكنه قروت نپختي ، يك ساله كه آبگوشت 

 نپختي ،دو ساله كه مرغم را كشتيد وخورديد ومن حالم بد

 شد و ديگه مرغ نپختي0 بخدا من ادا در نمي آوردم من مرغ 

 دوست دارم 0اما اوني كه كشتين جوجه من بود، بزرگش

 كرده بودم 0 چطور مي شد بخورمش؟

 اگر آنهمه گريه كردم براي اين نبود كه شما مرغ نخوريد

 آخه اون جوجم بود0مادر!يكي بگه منو بخور ،مي خوري

ديگه جوجه نگرفتم ديگه جوجه بزرگ نكردم ...ديگه

          ...چون مي دانستم عاقبت ميخوريدش .

         بميرم برات كه چند ساله به خاطر من جوجه نمي گيري  

         بزرگ كني0مرغِ درسته  هم ،كه گران است؟!

          مي خواي بازم جوجه بگير من چشم هايم را مي بندم0

                                         ***

 مادر! قلكم مال تو برو قروت بخر ،يك امروز آبدوغ خيارِ

 بي خياردرست نكن 0

  بچه ها ....آخ جون ....اشكنه قروت!

                                      ***

           چرا بي بي ديگه نمي آيد ؟تو كه سر كار مي رفتي بي بي  

         خيلي مواظب من وصغري بود دل درد كه مي شديم براي

          ما قند داغ درست مي كرد ،مادر! تو رو خدا بي بي را

            بياور0000ديگه هيچي ازت نمي خواهيم نه اشكنه ...

         نه هيچي ....!!

         فقط بي بي .....فقط بي بي .....

               در پرانتز :(هر گز از ياد نمي برم يكي از دانش آموزاني 

              را که در جلسه امتحان بيهوش شد وبعد فهميديم سه روز است

               حتي ناني نداشته اند بخورند وآن ديگري را كه مي گفت

                نامادري ام درب يخچال را قفل مي زند كه من نتوانم

               چيزي  بردارم وهر روزگرسنه به مدرسه مي آمد...و آن

                 ديگری....وآن ديگري...و....

        هرگز از ياد نمي برم.... با آنهمه فقر ،شكوه و منيع بودن  و

            سترگ واري طبع بلند شان راهر آنچه فقر

                                                    خاك پايشان باد....)

                                                          فاطمه تفقدی

سوشيانت من ! (3)

چرا فرصت ها پاره پاره شدند

                     و ما به كرانه هاي نور نرسيديم

روز ها ي بارورمان را به ثانيه هاي محتضرسپرديم و

خود به سراشيبي خاشاك دل خوش كرديم، جنگل ها

وزيدنداما همچنان بيابان مانديم ۰

وپادركاب هيچ ستاره اي نگذارديم تا به ملكوت برسيم

وستيغ جنون را تجربه كنيم۰

دعايمان سرد شد بي آنكه دوركعت گل بخوانيم و داغ پاي

چوبين مان رادر سايه هاي تجرد تسكين دهيم0

نسيم زبانه نمي كشد در ما، بوي پونه نمي آيد ۰

 بي خيالي ها تاراج مان كر ده است، جا مانده ايم

از قافله بهار،از كاروان گل0

 ما را رقم بزن اي پلك هميشه بيدار!

مارا كه روزه داغ گرفته ايم و افطارمان زبانه هاي

كويري ست0

اين روزها علف تنها حادثه اي ست كه

 فصل هايمان را ورق مي زند!

 با بال هاي سترگت از هفت خوان عشق

گذر كن،طومار خاك را به هم ريز! شب از

هرمِ جرات تو مي سوزد0

 كجاست او كه مشتي دريا به چشمان مان بپاشد؟ كجاست او

كه صداي قمري را به گيسوان مان بياويزد؟

چه زيباست ملكوت، بايد بوي كوهستان را به خاطر

 آوريم، از اقيانوس سنت ها دور افتاده ايم،ناقوس هاي

وسوسه بيدارند 0برخيز تاريك احتمالي شب را با صبح

 روشن نفست ناپديد كن0

روبروي تو مي خواهم دو ركعت تماشا بخوانم،

 مرا به خورشيد بياويز0

                  فاطمه تفقدي

سوشيانت من (2)

   انسان در متروكه ستم مي زيد وابر

   عدالت تو را ، قرن هاست كوير      

    منتظرانه، بشارت  مي دهد

  اينجا چراغ انصاف خاموش است و وجدان مدت هاست كه

  تعطيل است وعشق مدت هاست كه از نفس افتاده ست 

 و ابليس مدت هاست به تسخير باغ ها مي انديشدو گناه،

  گناه، گناه00000000 چقدر تكراريست0

 اي آه هاي به تاراج رفته ! اي طراوت هاي طلسم شده !

 اي چشم هاي وامانده از تماشا! كجاست ني لبكي كه دل

به همه درياها  زند؟ دل به تمام وسوسه هاي شور

 انگيز!كجاست ناز تا در مقابل فرياد به نياز افتد؟

  از خويش كوچ كن اي دل !به فراسوهاي خورشيد عادت

  كن،   بيداري ات بوي كسالت مي دهد وخواب تو ريشه در

  خاك است،ازتازيانه های شب عبور كن،از وقاحت سرخ نياز،

 تا صبح چونان پرنده اي عتيق بر بام هاي رستگاري ات

  بنشيند0

 زنبيل زخم و عشق را بدست گير وهر روز هفت نوبت

 در خيابان  قدم بزن،هفت نوبت ترانه بخوان ،با حنجره ات

 داد و ستد كن تا پاييز از تحريم شانه هاي تو در گذرد0

 اي دلواپس آينه ها! كشتزار ها درمانده اند، با حل جدول

 چشم هاي تو،افسانه باران سر ريز مي كند بر تمامي

 مزارع طولاني0

 در انتظار معجزه مباش ،دست هايت را از باغ هاي

 پيوستگي پر كن وسبد سبد بهارهاي ارغواني را در جاده

 هاي ابريشم بپاش0

 لعنت به خار و هر چه تباهي ست ،از حجم پيراهنت بيرون

 بيا ودرخيابان هاي سيب چرخ بزن، ببين جنگل حريق در

 صداي من زبانه مي كشد0

 كيش من انجماد نيست،بغض هايم را بر طناب بياويز0

                                                            فاطمه تفقدي

    مي كشد  در مقابل چشمت ....نرده هاي غرور...قد... روزي

    راه را بر تو آب مي بندد....آب را بر تو راه ....سد... روزي

     تا ته گرگ وميش چشمانم .....گوسفندي اگر شوي ... حتي

     او تورا مثل گلّه مي د رّد .....مي رسد روز هاي بد ...روزي

     چشم هايم اگر چه ميوه نداد ، تو.... ولي اضطرابِ بادامي

      تلخ تر مي تكانيم امروز...تلخ تر... هي ....سبد سبد روزي

      شعر هاي مرا كه...محزوني  ، واژه هاي  مرا كه... بي تابي

      مي رسد نسل پاك اجدادم ، به نكيسا... به بار بد... روزي

      ماه را مي تكانم از پر خويش ...نه نمي خواهمش،نمي خواهم

      گر چه درياي چشم هاي تورا،مي نشانده به جزر ومد روزي

      چه خيابان گيج و تب داري ، هي مرا چرخ مي دهد در خود

       ردّ پاي  مرا  به  نقاشي ، شكلِ  تشديد... مي كشد .... روزي

       آه  اين  زندگانِ   نا مرئي  - مردگانِ درست ساعتِ  د ه ....

       من توراچون همیشه بیدارم،آه... ما مردگان...جسد...روزی

        از تو مأ يوس مي شود روزي ، شعر هاي به طور كلّيِ من ......

        شعر هاي به طور كلّي من ..... از تو مأ يوس  مي شود روزي

                                             ***

        من دعا مي كنم كه چشمانت ...خوابت آرام ...خوابم ...آشفته

        تو دعا كن مرا كه خيلي دور....زودتر... زودتر.... شود روزي

                                                             فا طمه تفقدي

 ^{سوشيانت من !    (1)}

        ^{روزه داغ گرفته ايم}

           ^{ودرانتظار افطار تو أيم}

        ^{نسلي از پرنده از شانه هايم بر مي خيزد، دست هايم از صميميت بامداد}       

                  _{كوتاه است ، نمي داني ريشه هاي خشكسالي چقدر طنين با ران را پس}  

                 _{زده است، ابر در ابر است تا هر كجا كه مي نگري وذهن مردم   شهر از}           

                 _{خرابه هاي تشويش پر است0}

                 _{اي كاش يك زاويه از تماشاي عشق در نگاهمان بود  تا صوفيانه تمام باغ}    

                 _{ها را حيرت زده مي شديم  وپاي چوبين مان تسكين مي يافت از اين}  

                 _{همه تغافل0 اي كاش آينه آينه ستيغ هاي تكامل را فتح مي كرديم تا از}  

                 _{سيمرغ سيراب شويم واز كرانه ها ي بيا بان دور، اي كاش معادله خواب}

                 _{ها در بيداري به   تأ خير مي افتاد وديوارها و صخره ها به استقامت}

                _{خويش جوان مي شدند 0}

                _{حصار ها وقيحانه بر مركب فصل ها سوار شدند وفا صله ها وسعت گرفت}

                 _{باغ از مرا م آفتاب گردان ها دور افتاد و داداركفربرآسمان خيمه}     

                 _{زد0كاش از هذيان گناه دور مي شد دست هايي كه در نا سپاسي  ايمان}  

                  _{تب كرده بود ،كاش هزار مرتبه گيوه به پا مي كرد يم ومرتكب بيداري}

                  _{مي شديم،كاش از تراكم تكرار به مشرق چشم خورشيد مي پيوستيم ،در}  

                  _{آفتاب مي تپيديم و خزان مان قاصدك هاي بهاري را آبستن مي شد}    

                  _{اگر ستاره ها را تقسيم مي كرديم سفره هايمان به بن بست نمي رسيد}   

                 _{وايمان مان از طناب بالا نمي رفت،اگر به درخت احترام مي كرديم  تبر}

                  _{ها به هق هق مي افتادند وتكليف كوه وپنجره روشن بود. ما لحظه اي}   

                  _{به ميوه هاي كال عشق نينديشيديم وحضور پرنده  در آسمان باطل شد،}

                 _{صاعقه بساطش را گسترد و بي رهتوشه اميد  صدايمان سوخت، قانون}

                 _{گرداب در آرزوهايمان جاري شد، جام ها  از جنون والتهاب تهي گشت}

           _{وباز به هواداري خاشاك از افلاك گسستيم ومناره هاي كبوتر بر بستر}   

            _{يأ س فوران كرد، پيشاني فردا  چين خورد و00000}

                  _{اي  شماخيل بزرگ! جاده ها به بن بست رسيده اند واز خورشيد جز}          

                  _{سايه اي حقير باقي نمانده است ، ترانه اي از تو كافي ست تا در ياها}  

                   _{جان بگيرد و آسمان دوباره شكوفه كند ودعاي من به تمامي   ابليس}   

                   _{ها تسليت  بگويد 0}

                _{نبودنت را ذهن هايمان تار عنكبوت بسته است واشباح در تاروپود لبها مان}

_{لانه كرده اند ، كوه كرامت خود را از دست داده است ومرگ زيبا ترين سرمايه زندگي ست 0}

_{قلب ها رسوب كرده اند و تنها ميراث انسان سراب ... سراب ... سراب ...است}

_{كجا ست تيغي كه از عدالتش شقايق برويد؟ كجا ست لهجه بلندي كه} 

                                           _{بهار های پژمرده را} 

                                                       _{تابستان کند؟؟}

                                                                                  _{فاطمه تفقدي}