كتيبه سلوك0000

-با مدادي ست كه پژواك هاي مرادر شرجي جنون تا نام بلند تو بر مي افرازد، تا زاويه هاي تما شا يمان دور از دسترس باشد و من در سطر سطر اين واژگان، انساني نخستين مي شوم كه تو را در هبوط صيقلي خويش از انحناي غارها بيرون مي كشد تا جاودانگي  هايت را به ثبت برساند 0

 وتو دوست من!

 اگر مي خواهي مرا از آسمانِ من بشنوي

بال هاي مرا برتن كن وگيوه هاي سالخورده

قرن هاي عتيق را پاي پوشت0

از خدا بخواه تاوان عشق ابتذال كرامت روح نباشد

و تاوان صداي سوخته پيشين مان ،خاكستري از حريق زوال هاي

مرداب رنگ 0

بخواه قد بكشيم ،بخواه انسان باشيم 0

                                                                             يا علي

 شهر لرزيد توي چشمانش، روبرويش سياه سُر مي خورد

سايه اي مثل غول آويزان، در تن چارراه سُر مي خورد

 

زرق وبرق لبا س ها ي كسي، از تهِ كوچه  تا  تهِ بغضش

رفته رفته به پيش مي آمد ،در نگاهش نگاه سُر مي خورد

 

دخترك در بلوغ نارس خود،اتفاقي كه غير ممكن بود000

آه صدها پرنده از دوشش،روي تصوير ماه سُر مي خورد

 

چرخش نا مرتب سرِ او،لرزش دست ها يِ ... تبدارش

كاش اي كاش..هي ورق مي زد..آرزو..اشتباه..سُر مي خورد

 

واي اين شرم دست پاگير است،دخترك جان !چرا نمي فهمي                                             

عالم السر والخفيات است؟!»......كوچه در قاه قاه سُر مي خورد

 

-لند هوري مرا چرا؟...ول كن...از خودت شرم هم.....نمي خواهم

دو سه  تا  فحش  تند  و قهر آميز  .....،  برلبانش گناه سُر مي خورد

                                    ***

 دو سه   فروند  چشم  آلوده ،هر شب  او   را به خاكدان   مي برد

جاي صد ها   پرنده   در دل ا و ، آرزويي  تباه    سُر   مي خورد

                                                                   ***                                                       

 

  ماه در پشت ابر مي لغزيد،  شهر   در  پشت  خويش  پنهان  بود

توي سلول خويش طرح زني، زير  شب ، راه راه   سُر مي خورد

                                                                 فاطمه تفقدي

 

 دا م دادام دام دادام دادام ناهيد!دام دادام دام دادام دادام ناهيد!

يك نفر بي چراغ آمد آ....ي......كفش هاي   سمانه    را   دزديد

 

يك نفر كه مرا نمي فهمد.....يك نفر كه   دلش  پر   از  شك است

يك  نفر  كه درست  ساعت  هشت......روي  چشمان  من لگد  پاشيد

 

چار  قبضه  تفنگ  دارد  او  ......چار    شمشيرِ      تيزِ      آبستن

دو سه طا  قه  ست  قد  و  بالايش   ،او  كه هرگز  به  من  نمي  خنديد

 

چاق وچله ست  دنبه  ام  حالا   -گرگ  وميش  است  سبك  چشمانش

آمده  تا  مرا  .....مرا    بخورد ،   از همان   اولش  كه من   را  ديد

                                           ***

به  گمانم كه  باز عاشقم  است  ، تخت   هي چرخ مي خورد  در من

هي سرم  گيج  مي رود   ناهيد !   حال من   را  چرا    نمي پرسيد؟

 

قاطي ام   كرده  چشم هاي شما  ، روي    تختي   كه  باز  بستري ام

آ....ي ديوانه ها  ...چرا....حتي....،  آ.....ي  ديوانه ها  نمي فهميد

                                            ***

 

تخت  در  خويش  مضطرب  مي سوخت،  مرد  با يك  سرنگ  رؤيا      شد

بوي سبزه كنا ر گلدان  ريخت  .......توي  يك  قاب  عكس .....حالا عيد

                                                                                                   

                                                                   فاطمه تفقدي

 

 مرمري ،كاكلِ زري ، آقا! ........ روي تختت نشسته اي آيا ...؟

...موج دارد دوباره پيرهنت .......برف مي بارد   از   تب   بالا

 

شيميايي  شدن چه....« نه...بس كن،خاكريزي ست  پشت  چشمانم»

-من  همينقدر از تو مي دانم  ، كه تو در پاتكت  همين  حالا.....

 

-لرزشي  داري  و به سمت  خودت ،  مي دوي  تا  جزايرِ   مجنون

مي دود  خط  شكن  ترين  لرزش ، سمتِ  ساحل ترينِ تو، دريا !

 

شب  دوباره  به راه  افتاده .....خطي  از  درد ، خطي  از  شيون

روي   حوضت  نشسته  گربه  مرگ  ، جيغ  گنجشك ها و  ما هي ها

                                         ***

 

صبح فردا... مسير  هر  روزه ....  و  خيابان   به  راه  مي افتد

گيسواني  جزيره  مجنون  شده  در  زير  روسري ،  اما.......

 

توي  درياي  خويش  غواص ست  .......سنگري دارد ونگاهش  را

هي  فرو  مي كند شبيه  به  تير،  توي  چشمان  سبز   و  هيز   برا....

 

...درِ من ، سرخ  مي شودآ نگاه ،  نامه اي ...چند  شاخه گل، روبان

همه  تقصيرِ .....چار راه بدي ست  ..... مي گذارد  قرارِ  فردا  را

 

من همين قدر از تو مي دانم  كه تو جانباز-آ..... ز – باخته اي

در  قمارِ نبودن  و بودن  ..... شده اي له به زير  چرخ  و ستا...

 

- يشتان  مي كنند   گيسو ها   ،  دختران ِ    كمانه       ابرويي

كه  ترا چون    نگار مي فهمند.... مردهايي كه خوش قد و  بالا                                   

                                   ***

 

من  همينقدر از  تو  مي دانم ، كه اگر  موج هات  بگذارند .....

توي  اين جوي ها به راه افتي ،  آبها هم  نِمي ... نِمي ...نِ ...شنا؟

 

 

آ ب ها هم نمي ... شنا ... سند  ت  ،  واگر  موج هات  بگذارند

در مسيرت  ستاره ها  هرگز ..... در  مسيرت  درخت  ها   حتا .....

                                                                                   

                                                                  فاطمه تفقدي

نمي گنجم  تماشاي تو را در چشم هاي تن

بيا عكس خودت را پاك كن ، بردار برهم زن

 

خدا يكبار ديگر چشم هايش را به تو پاشيد

ترك برداشت از صبح نگاهت هيبت آهن

 

ويوسف خويش را در لابلاي مصر پنهان كرد

ويعقوب از سرش افتاد بوي شوق پيراهن

 

خدا برداشت طرح ديگري بر چشمه ات پاشيد

خدا در قاب خود آويخت طرح ديگري از زن

 

تو را آدم گرفت و تكه هاي سيب را حوا

تورا پوشاند ....تصوير خودش را، در گل ساتن

 

تولد  يافتي  يكبار  ديگر  بر  سرِ دنيا

و يك شب در ميان شعر ها نازل شدي بر من

 

تو را سر مي كشم يكبار ديگر تا ته فنجان

مرا از شب شدن تطهير كن ، اي سايه ! اي روشن!

 

                                                                    فاطمه تفقدي