گريزي نيست از امواج ،به دريايي كه دچارش هستيم،به

 طوفاني كه دچارش هستيم،به شرحه شرحه اشتياقي كه

 دچارش هستيم،درآواي سينه سوز شرح درد فراق،فراقي كه ما

 را از سيب تارانده است تا آفاق غم انگيزي دامنگير اين خاك ،

رهيده از افلاك......فروديني پرسه هاي زميني وخوشباشي دوري

 از اقليم هاي هزارويكشب تا فراموشكاري بال هايي كه ما راتا

 زمين تا خاك تا دوري از افلاك بدرقه شدند.

بيتوته كرده ام اين روزها شعر را وعذاب هاي كوچكي كه هر روز

 گيسوانم را مي بافد وبرايم از فصل هاي مجهولي مي گويد كه

 پاييز هاي حتمي را از جانم بركند،شرجي هايي كه جنونم را 

هميشه آبستن است ،جنون هايي كه هميشه مرا آبستن است،

تاوان هايي كه گناه هاي نكرده انسان را آبستن است......انسان....انسان ....انسان....!

 چرا هميشه تو را تير مي كشد رگهاي من؟چرا هميشه تو را رگ

 مي زند تيرهاي من؟

چرا هميشه فكر مي كنم هبوط لياقت تو نبوده است ؟ اين سهم چه

 سنگين است تو را ، چه سهمگين است پرنده را ،درخت را ،كه

 خدامي خواست تنها نباشي ،به تاراندن اندوه از خويش.

پلك هاي خيسم شراره مي كشدوچه دردي ست اين غربت....لب

 تنهايي ام بايست، مرا نگاه كن ،من عصاره عصيان توام ،من

 عصاره ي توام به عصيان.....مرا لب پر بزن .....مرا تا خوان

 هشتم اين درد،هذيان شو،مرا هذيان شو كه تبي آتشزاد را به

 گرده دارم .....اي اندوه من....

اي سيال من....اي....

خسرو شكيبايي وسوگش وهنرمندي اش، همه ما را تسليت باد،

 روحش مسرور در فراسوها.

واما.........

الهام امين به زلالي آب و آينه ،به تبركي  ماه در توي هاي

 دست نخورده ي آسمان،پاشيده هر روز بر بي گناهي گل ها،

با غيرتي شگفت در صداي زلالش .

سال هاست كه شاعر است به دردها و بي قراري هايي كه هر

 شاعررا بايسته است و اورا نيز شايسته است.

او چشم هايش را با خاشاك معاوضه نمي كند وشاعري ست كه در

 بستر خورشيدي اش مانده است،نه جشنواره ها راهش را به

 بيراهه مي برند، نه او جشنواره ها را در مقصد متعالي اش

 مي نشاند.

الهام امين آزاد است ودر بيغوله هيچ نام وناني پرسه نمي زند ،

آنگاه كه به حق بايد بگويد ،صدايش بلند تر از همه است

وبي تاب تراز بقيه وجز آب حق آتشش را نخواهد كه فرو بنشاند.

حق گويي الهام امين آنجا كه بايسته است از طما نينه هاي نابجاي

 زنانگي به دور است وشيرانگي را در خاطر مي آورد.

گمانم بر آنست كه از خاكدان هاي تماشا بر گذشته است وشهپر

 پروازش اوج ها را مي طلبد.

نمي توانم از صداي اهورايي اش بگذرم كه بي قراري به جان

 مي اندازد ودل را تا زادگاه نيستاني اش در خويش مي فشارد

 و براي لحظاتي دير ياب تا اصل خويش مي برد تا باز جستن

 روزگار وصل خويش............

هركسي كاو دور ماند از اصل خويش

باز جويد روزگار وصل خويش

او نالش صداهاي محزوني  ست كه گمكرده خويشند.او تكرار

 آدمي ست در معصوميت جدا مانده ي خويش،آنگاه كه آسمان

 حنجره اش را سرمي سايد وگرداب در پژواك روحاني اش به

 انتحار مي رسد، او شوريده است وشوريدگي اش در ملاحت

 ابياتش وفراواني اشعارش گوياست.

گاه آرزو مي كنم كاش مي شد صداي جويباري اش را ،

همگان به تكرار بشنوندوزمزمه هايش فارغ كند

 مردابي هايمان را.......

او را شايد خيلي ها بشناسند  اما از كارهايش بسيار گمنام تر

 است،در روزگاري كه در هر جشنواره وهمايش وشب شعر

 گاه يك غزل تكيده را ،بيش از فراواني  وگاه بيش از سي بار

مي شنوي ......اشعار الهام امين خيلي غريب مانده اند كه گاه

 حتي به يكبار هم آنها را با صداي گاه گاه خودش نمي شنوي.

وچه غم انگيز است كه شهرت شاعران امروز در بسياري

خواندنشان است ،نه در گمنامي پر فضيلت شان.

شاعراني را مي شناسم كه در دفاتر شعرشان تنها ده شعر

 داشتند وآن ده شعر را در مشهد وتهران واصفهان وشيراز وقم

و.......سراسر ايران به تكرار خوانده بودند وبار شهرت را در

 كوله بار خويش به اينسوي وآنسوي مي كشيدند بي آنكه يك لحظه

 درنگ كنندو نفس تازه كنند وخسته باشند ونفسشان به حزن

اين ناهمگوني بار زياده ،به اندكي خم گردد ،به اندكي....

شرمنده باشد.

الهام امين فارغ التحصيل كارشناسي ارشد رشته ي مطالعات

 منطقه اي خاور ميانه ازدانشكده ي روابط بين الملل وزارت

 خارجه است .

او اكنون در صدا وسيما سردبير خبر است و مجموعه ي

 شعرش با عنوان شالي از شكوفه كه شامل :غزل ،مثنوي،

چهارپاره ورباعي ست در حال چاپ است.

موضوع پايان نامه كارشناسي ارشد اودر باره ي نقش

 اعراب اهل سنت در آينده ي تحولات عراق و تاثير آن بر

 امنيت ملي ايران است.

پايان نامه ي ايشان نيز زير چاپ است باعنوان:حاكمان در سايه.

براي او مناره هاي كبوتر را آرزو مي كنم

 در دسته دسته هاي پرواز اوج سايش.

براي او بي كراني را آرزو مي كنم ، وماهي را كه در كمين

 گيسوانش بر نشسته باشد وعطشي كه پيچك وار خداي را 

ازملكوت برايش بچيند.

آدرس وبلاگ ايشان در پيوندهاي من موجود است، قاف او

 ميهمان خواه است، شما نيكوان را به خانه اش مي خوانم.

واينهم چند سرودگان زيبا از الهام امين :

(1)

نگاه كن

دختران آسمان

با دامن هاي نقره كار

به شاد باش غزل خواني ماه

                           دف مي زنند

                                     مي رقصند

            اينقدر نگو شاعر نيستم

                    بيتي بخند

تمام دختران زمين

        شاعر

          مي شوند

تمام دختران زمين

           سماع

               مي كنند

(2)

از چشم هايت به من ببخش

من همه شاعريم را

              به آتش مي كشم

وشرط مي بندم

                  يك دوبيتي از چشم هايت

                              خاكسترم را

                          بابا طاهر مي كند

(3)

اطلسي هاي نگاه شاعري پژمرد

باد آمد ،خنده اش را چيد،با خود برد

آسمان غمگين ترين شعر خودش را خواند

آسمان سنگين ترين بغض خودش را خورد

باغ در آشوب توفان از شكفتن ماند

تا گسست از هم تمام شاخه هاي ترد

شاعري در هاي و هوي شهر تنها زيست

شاعري در هاي و هوي شهر تنها مرد

زير باران ،زير پاي عابران در باد

برگ هاي دفتر شعري ورق مي خورد 

(4)

  به مولايم علي بن موسي الرضا

نوری دمید برف شب کوچه  آب شد

بادی وزید سقف زمستان  خراب شد 

دست زمین به دامن هفت آسمان  رسید

باران  گرفت و دست دعا مستجاب  شد

باران  گرفت و  گل به  تن خاک  جامه دوخت

باران  گرفت  و  قطره به قطره گلاب شد

مردی  میان  آینه ها  جلوه  کرد  و بعد

آیینه  در  حرارت عشقش  مذاب شد

صد باغ  از  ترنم  نامش  به  گل نشست 

انگور  در پیاله چشمش  شراب شد

برخیز صبح هشتم عالم  طلوع كرد

دستی بکش به پنجره ها آفتاب شد

                                      الهام امين

  سلام بر همه مهربانانم، يكي از كارهاي گذشته را

   دوباره در اينجا گذارده ام ، خواهيد بخشيد مرا،كه خود

      از تكرار خيلي مكدرمي شوم و آزرده  اما ....مي خواهم

          سطر سطرابياتم را به نيكوانه نقدهاي صادقانه تان مزين

                 سازم كه بس دوستتان  مي دارم، خيلي.

                                               يا علي          

 مي كشد  در مقابل چشمت ....نرده هاي غرور...قد... روزی

 راه را بر تو آب مي بندد....آب را بر تو راه ....سد... روزي

 تا ته گرگ وميش چشمانم .....گوسفندي اگر شوي ... حتي

 او تورا مثل گلّه مي د رّد .....مي رسد روز هاي بد ...روزي

چشم هايم اگر چه ميوه نداد ، تو.... ولي اضطرابِ بادامي

 تلخ تر مي تكانيم امروز...تلخ تر... هي ....سبد سبد روزي

شعر هاي مرا كه...محزوني  ، واژه هاي  مرا كه... بي تابي

 مي رسد نسل پاك اجدادم ، به نكيسا... به بار بد... روزي

                                   ***

ماه را مي تكانم از پر خويش ...نه نمي خواهمش،نمي خواهم

 گر چه درياي چشم هاي تورا،مي نشانده به جزر ومد روزي

                                    ***

 چه خيابان گيج و تب داري ، هي مرا چرخ مي دهد در خود

 ردّ پاي  مرا  به  نقاشي ، شكلِ  تشديد... مي كشد .... روزي

آه  اين  زندگانِ   نا مرئي  - مردگانِ درست ساعتِ  د ه ....

من تو را چون هميشه بيدارم ،آه... ما مردگان ...جسد...روزي

                                     ***

 از تو مأ يوس مي شود روزي ، شعر هاي به طور كلّيِ من ......

 شعر هاي به طور كلّي من ..... از تو مأ يوس  مي شود روزي

                                     ***

من دعا مي كنم كه چشمانت ...خوابت آرام ...خوابم ...آشفته

 تو دعا كن مرا كه خيلي دور....زودتر... زودتر.... شود روزي

                                             فا طمه تفقدي

من از كوچه هاي پرستو گذشتم تا به تو

 رسيدم بر سر راهم جاده جاده پنجره بود

گشوده به سمت نور وحجم پيراهنم از

 جرعه هاي ماه پر مي شد.

شرح زمهرير چه سخت است وقتي از

 روح يك كوير سر بر مي كشد.

اي تابناك ترين شعر خدا

كجاست كبودناي بازوانت؟آنجا كه سر آغاز

 صبر است آنجا كه نام گنجشك ها تكيه به

 چشمانت مي دهند وخش خش پژمردگي

 زير گام هاي باد از ياد مي رود.

 مرا تا باغ هاي نور گسترده مي شوي ، تا

 كرانه هاي انگور، بانو!

                                فاطمه تفقدی

درخت باش ومرا٬ جنگلي دوباره بكش

مرا٬ شبيه به امواج بي كناره بكش

من... آسمان خودت را٬ به رنگ آبي كن

خود تو٬ ماه شو و...آن وسط٬ ستاره بكش

ويا... به ميل خودت٬ آسمان داغ مرا

 سياه رنگ بپوشان، هزار... پاره بكش

حقيقت دل ما را٬  كسي نمي فهمد

مرا شبيه به تشبيه واستعاره بكش

اگر كه ابر شدي٬ چشم هاي خيسم را

به بارشت بنشان...بارشي هماره... بكش

اگر كه سنگ شدي٬ شيشه ی مرا بشكن

مرا به شكل پريشاني ات... شراره بكش

مرا٬ شبيه به ماهي حوض كوچكتان...

در آبهاي خودت٬ غرق در نظاره بكش

                ¤¤¤¤

 دلم گرفته وباران گرفته است مرا

دل مرا پس از اين سرد وبد قواره بكش

مرا درخت، از اين پس ...كوير ...نه...دريا

از اين بعد... مرا... نقش بي شماره بكش

مرا به نقش خودت طرح كن ،به روشن عشق

مرا٬ به رنگ هر آنچه پديد واره.... بكش

غزل٬ حقيقت درك تو را٬ چه كوتاه است

مجاز چشم خودت را٬ به چار پاره بكش

                   ¤¤¤¤

دلم گرفته و

                باران

                          گرفته است مرا

بیا مرا پس از این....

                       پاک کن                  

                               دوباره بکش

                                                 فاطمه تفقدی

اين هم دو شعر تقريبا قديمي تقديم به

 همه عزيزانم

(1)

تا روبرويم نشستي اي سايه بي نيازي

خورشيد ما دست بر داشت از مشرق تركتازي

من آسمانت شدم تا با كارواني پرستو...

تصوير پرواز ها را روي هوايم بسازي

من آسمانت شدم تا با صد هزاران پرنده

سمت كران هاي آبي سمت بهارم بتازي

اما نشد يك سبد از آوازهايت بچينم

ما را زهم دور كردند مثل دو خط موازي

اي بهترين سايه روشن در قاب هاي دل من

عشق است تسكين روحم هر چند عشق مجازي

شادي حرام نگاهم وقتي كه لبريز دردي

وقتي به غم هاي نابت جان مرا مي گدازي

اي كاش باران بگيرد بر اين كوير سترون

برحجم اين وحشتي كه ما را گرفته به بازي

سخت است تاريكي دل اي كاروان يك دو منزل

بايد بخوانم به سمت آيينه هايت نمازي

(2)

 سرو زيبا شده از شكل خراميدن تو

شعله پر مي كشد از شيوه خنديدن تو

پشت اين پنجره ها سايه بي خوابي من

به دعا با تو نشسته ،به پرستيدن تو

پر شعرم همه شب،گرچه بساطم خالي ست

همه دارو ندار دل من ديدن تو

آفتابم ! نکند نور تو کمتر بشود

ابر ها باز بيايند به دزديدن تو

بايد اين آينه ها را بتكانم از شب

شعله روشن كنم از جلوه خنديدن تو

تو بيايي وبه داد دل شعرم برسي

عشق زيبا شود از جاذبه ديدن تو

                             فاطمه تفقدي